Wijkbudgetten: Power to the people
Weigerambtenaar mag volgens het genootschap Onze Taal het woord van het jaar zijn, voor Enschede is dat denk ik het begrip ‘wijkbudgetten’. In 2011 heeft het beleid vorm gekregen en 2012 wordt het jaar waarin we gaan merken hoe deze nieuwe vorm van investeren in wijken uit zal pakken. De gedachte er achter is eigenlijk heel simpel: geef de beslissings en financieringsbevoegdheid aan wijken, buurten en dorpen zelf daar waar ze zelf, beter dan de overheid, kunnen bepalen wat goed is voor de wijk. Iemand twitterde het mij laatst nog: “voornaamste bij #wijkbudgetten is gewoon ‘give power to the people back’”. En dat is ook precies wat het CDA Enschede wil, meer betrokkenheid van inwoners bij hun eigen omgeving en ook daadwerkelijke invloed daar op. En niet meer in de vorm van projecten maar structureel zodat er ook echt iets kan groeien en toekomstbestendig is.
De wijkbudgetten lijken wel een beetje op de Buurt in Actie potjes maar de grootste verschillen zijn dat het nu om meer geld gaat, het voor alle wijken en dorpen beschikbaar is en structureel voor meerdere jaren budgetten aangemerkt zijn. Inwoners krijgen nu echt wat te zeggen over een deel van het geld dat beschikbaar is. Dit brengt vrijheid, maar ook verantwoordelijkheid met zich mee. In verschillende stadsdelen staan de wijkbudgetten dan ook hoog op de agenda. Stadsdeelgewijs wordt er door stadsdeelmanagement met de wijk en dorpsraden gewerkt om de nieuwe vorm van werken in te voeren. Het is nieuw en er wordt wat gevraagd van de vrijwilligers die zich met het wel en wee van hun buurt bezig houden. Juist daarom vinden wij, en het college ook, dat 2012 vooral een proefjaar moet zijn. Men moet de ruimte en gelegenheid krijgen om te experimenteren met het verzamelen van ideeën en een manier vinden hoe draagvlak gezocht en gecreëerd kan worden.
Aan de andere kant vraagt het ook wat anders van ons raadsleden. Het CDA vindt dat we wijkraden de ruimte moeten geven om een draai te vinden. Het is nu echt niet meer aan de politiek om te bepalen wat er met het geld gebeurd. We hebben de kaders vast gesteld en moeten nu ook durven om wat afstand te nemen. We hebben in de stadsdeelcommissie vergaderingen ruimte om met wijken en buurten in gesprek te gaan als zij dat op prijs stellen. En natuurlijk moeten we klaar staan als raden of commissies in de knel komen. Ik heb er wel vertrouwen in en ben benieuwd met welke initiatieven verschillende wijken gaan komen.
