foto afkomstig van straatinfo.nl

Dit was de kop boven het artikel in de TCT van 25 januari over de fietsvisie die de maandag daarvoor door de gemeenteraad is vastgesteld. De kop is ontleend aan de CDA motie (unaniem aangenomen) om op een creatieve manier met de fietstunnels om te gaan en niet elke week de schoonmaakdienst moeten sturen om hinderlijke graffiti weg te halen. Dit heeft zijn nut al bewezen bijvoorbeeld aan de Lambertus Buddestraat, de Brammelerdwarsstraat (achter het ABN AMRO pand bij het station) en de tunnel onder station Drienerlo. De fietsvisie zet vooral de lijnen uit om sturing te geven aan de inzet van €8 miljoen tot 2020 ten behoeve van met name infrastructuur maar ook communicatie. Daarboven komt nog €1 miljoen voor de aanpak van achterstallig onderhoud in 2012.

Door wisselingen in taken binnen de fractie ben ik woordvoerder over het verkeers- en mobiliteitsbeleid en tijdens de behandeling van de fietsvisie heb ik met name benadrukt dat niet alleen ingezet moet worden op fysieke maatregelen maar juist ook naar gedragsbeinvloeding moet worden gekeken. Als gemeente kun je mensen niet dwingen om de fiets te gebruiken maar ze daartoe verleiden (en goede infrastructuur en prettige tunnels) dragen daar zeker aan bij. We waren er niet voor om de ambitie gesteld door het college (38%) te verhogen naar 40% simpelweg omdat dit tot meer uitgaven in de toekomst kan leiden als dit niet gehaald wordt. Dit betekent nog eens 5% extra groei, ik betwijfel of dat wel gehaald gaat worden. Verder voelden we er ook niets voor om te gaan experimenteren met extra voorrang voor fietsers in bepaalde situaties. In dit opzicht volgen we de prioritering die gesteld is in de mobiliteitsvisie. De proef die zal plaatsvinden zal ik dan ook kritisch volgen. Moties die wel op onze steun konden rekenen waren het aandacht geven aan de noord-zuid verbinding van en naar de campus en het voeren van gesprekken met pro-rail om tot een oplossing te komen voor de fietsverbinding over de Euregioweg.

De wethouder (en zijn eventuele opvolger(s)) is een grotere uitdaging gesteld dan hij aan wilde gaan maar als bron voor beleid biedt de fietsvisie genoeg houvast.

Deze maatregelen waren voor mij aanleiding om in de eerste vergadering van de Raad in de stedelijke commissie van 9 januari vragen te stellen aan het college. Waar het voor mij met name knelt is dat een nieuwe reorganisatie tot onrust kan gaan leiden en dat een prijsverhoging niet noodzakelijkerwijs zal leiden tot omzetverhoging. Voor het eerste is een heldere opdracht nodig voor de verandermanager die ook draagvlak kan vinden onder directie en personeel, wat betreft het omzet-kosten aspect zijn meer economische kengetallen nodig (zoals de prijs-elasticiteit) die op dit moment niet voorhanden waren. Op beide punten zegde de wethouder toe om dit in de opdracht en evaluatie daarvan (verwacht in het najaar) dit mee te nemen. Er zal dan een betere basis zijn om toekomstige beslissingen te nemen en als raadslid zijnde kan ik dan ook beter mijn controlerende taak vervullen.

Vandaag verscheen een artikel in de Twentse Courant Tubantia waarin een somber beeld van zwembaden in Oost Nederland geschetst wordt, dit zou wel eens het jaar van de waarheid voor de Enschedese zwembaden kunnen worden: kunnen ze zelf de broek omhoog houden en welke keuzes moeten er gemaakt worden als dat niet gebeurd.

Inleiding in dit deel van mijn blog

Regelmatig kom ik in het dagelijkse leven situaties tegen waarin ik moet denken aan spreuken verzameld door Mor  Gregorius Johannes Bar-Hebraeus (+1286) in zijn werk: ‘lachwekkende verhalen’ (aramees: tunoye m’gahchone). Hierin staan spreuken, verhalen en wijsheden afkomstig uit de grote culturele beschavingen van het Midden Oosten tot aan de dertiende eeuw. Wat opmerkelijk is dat deze wijsheden nog steeds van toepassing zijn op onze huidige maatschappij. Daarom wil ik via dit blog enkele van deze wijsheden delen. De kop ‘Alius Philosophus’ is ontleend aan vertalingen van het werk naar het Latijn door E. W. Budge en betekent: ‘De Andere Filosoof.’ Het werk bewijst dat iedereen wijsheid kan delen en dat een ieder ‘De Andere Filosoof’ kan zijn. Een Engelse vertaling is te vinden in de webwinkel van Gorgias Press. Op het forum van Platform Aram is mijn eerste poging om het werk naar het Nederlands te vertalen te vinden. Het eerste stuk heb ik in 2008 geschreven en minimaal aangepast en leek me wel een mooie opening.

Aan een andere filosoof werd gevraagd: “welke mens is gelukkig?” en hij antwoordde: “Hij, wiens verwachtingen voor het grootste gedeelte zijn uitgekomen.”

Wat zegt deze spreuk nou? De boodschap lijkt heel duidelijk als je er een wiskundige vergelijking van maakt: geluk is een functie van de uitkomst van je verwachtingen, geluk(G)= uitgekomen verwachtingen (u)- niet uitgekomen vewachtingen(v) (G= u-v). Hoe meer verwachtingen je hebt, hoe meer er uit moeten komen om echt gelukkig te zijn. Nu we deze eeuwenoude vergelijking hebben, kunnen we deze toepassen op ons dagelijkse leven. Het mag al duidelijk zijn dat grote verwachtingen veel arbeid vereisen om ze te realiseren. Ik wordt bijvoorbeeld gelukkig wanneer ik met vrienden ben. We moeten dan wel tijden op elkaar afstemmen en dergelijke en we moeten het herhalen om hetzelfde geluk er uit te halen, maar het is wel goed realiseerbaar. Ook geluk in de liefde gaat volgens dezelfde lijnen, je moet een partner vinden, tijd en moeite investeren, maar het leidt wel tot geluk. Anders is dat als een relatie tot andere verwachtingen leidt! Zo is een vriend van mij getrouwd, heeft een huis gekocht en is hartstikke gelukkig met zijn vrouw (nog steeds want ze zijn in blijde verwachting van hun eerste kind), maar tijd voor vrienden heeft hij niet meer zo veel. Het uit laten komen van de ene verwachting (al dan niet vrijwillig) heeft geleid tot een herwaardering van een andere verwachting, en dan is het de vraag wat tot meer geluk leidt. Drie en een half jaar later merk ik dat dit niet tot minder geluk hoeft te leiden, als je de verwachtingen heroverweegt en zelfs net zo veel of zelfs meer plezier haalt uit de tijd die je nog wel kunt delen. Dan nu de brug naar geld.

Bij het horen van het woord ‘geld’ denk ik altijd in de eerste plaats aan een uitspraak van ‘een andere filosoof’, de heer Vergeer, docent bedrijfseconomie aan de Universiteit Twente. Al tijdens het eerste college prijkte op het bord: “Geld is macht, en macht is het allermooiste wat er is.” Macht is verslavend want het geeft controle over de omgeving. En geld is een hele snelle weg daar naar toe. Geld geeft de mogelijkheid om zaken te kopen die we begeren: auto’s, sieraden, kleding, huizen, vakantie’s etc. Waarmee geld voor mij gelijk staat aan al het materialistische. Nu is de vraag of het doen uitkomen van deze begeertes, of wel verwachtingen, werkelijk gelukkig maakt. Want wanneer is de verwachting uitgekomen? Hoeveel geld is er nodig om de verwachting uit te laten komen? Want als ik mooie auto’s zou willen dan zal ik van een Ferrari F355 misschien wel gelukkig worden, maar als ik die auto kan veroorloven, waarom dan ook geen Lamborghini Murcielago, of een Spyker C8? Als ik een groot huis kan kopen dan zal ik altijd wel ergens een groter huis zien of nog meer ruimte willen voor een zwembad of iets dergelijks. Het laten uitkomen van de verwachting van ‘veel geld’ geeft alleen ‘geluk’ wanneer we het uitgeven aan luxe-goederen en het kunnen showen. Alleen Dagobert Duck ziet er gelukkig uit wanneer hij er in kan zwemmen.

Gelukkig zijn er ook andere dingen in het leven die wel gelukkig maken, zoals familie en vrienden waarmee een hechte band een intrinsieke gelukmakende waarde heeft. Of een baan waarin je je creativiteit kwijt kunt of werkelijk mensen mee kunt helpen. Ik denk ook echt dat deze mensen meer gelukkig zijn dan regelrechte carrieretijgers die geluk afmeten aan de lengte van de oprijlaan voor het huis en het aantal nullen voor de komma. Het leven zelf moet zingevend zijn en het moet niet zin worden gegeven door geld. Daarom kunnen we een voorbeeld nemen aan de mensen van St. Eustatius: zij zijn blij wanneer ze de dag tijdens het orkaanseizoen overleefd hebben. Eén orkaan en het kan zo voorbij zijn. Stress en haast zijn bijna redenen om naar de biecht te gaan, met een gezellige barbecue geven ze iedereen daarentegen veel warmte van binnen.

Het leven is niet in een wiskunige formule te vatten, en er is zoveel dat geluk definieert, maar deze eeuwenoude wijsheid voor ons bewaard gebleven dankzij Bar-Hebraeus geeft nog steeds stof tot nadenken. Dus laten we niet al te grote, zuiver materialistische, verwachtingen hebben in het leven en het geluk in de kleine dingen zoeken. Want als ik vandaag kan gaan rusten met een helder geweten, en weet dat ik en de mensen van wie ik houd gezond zijn, dan ben ik gelukkig. Of ik later veel geld heb zie ik dan wel.

Een man vroeg Mor Philoxenos Dolabani in 1965: “Is dit het einde van de Syrisch Orthodox Kerk omdat de gelovigen hun identiteit en religieuze tradities zullen vergeten als ze Turkije ontvluchten?” De bisschop antwoordde: “Het einde van onze kerk zal niet komen mijn zoon. Als de zon voor de Syrisch Orthodoxen in Turkije ondergaat, zal deze ergens anders in de wereld weer opkomen. De gezonde wortel is er en zal er altijd zijn, ook al wordt de boom zelf drastisch omgehakt. Altijd en altijd weer zal de boom weer bloesem dragen, omdat de wortel onbeschadigd is.” (C. Chaillot, 1998)

Kerken kennen veel problemen in deze tijden, met name terugtredende  bezoekersaantallen en weinig betrokkenheid van jongere generaties spelen parten. De Syrisch Orthodoxe Kerk is daarin geen uitzondering. De oudere generatie domineert de besturen, er gaat weinig vernieuwing vanuit de kerkleiding uit, en de gemeenschap lijkt telkens negatiever te kijken naar de toekomst. Soms vraag ik me inderdaad net als de man uit 1965 af of we de kerkelijke tradities en onze religieuze identiteit niet aan het verliezen zijn. Maar gelukkig put ik hoop uit het antwoord van de bisschop, overigens een van de grootste geleerden uit het middenoosten in de vorige eeuw. Gisteren (17 december) kreeg ik weer een dosis hoop geinjecteerd: in het klooster van St Ephrem de Syriër te Glane vond voor de tweede keer op rij de diocese kerstviering georganiseerd door het Syrisch Orthodox Jongeren Platform (SOJP) plaats. Waar vorig jaar sneeuwval roet in het eten gooide was daar dit jaar geen sprake van. De kathedraal was afgeladen en de meer dan 50 jongeren die uren lang vergaderd, geoefend en voorbereid hebben trokken de schatkist van de Syrisch Orthodoxe kerk open. De ceremoniemeester leidde in door te stellen dat we “meer dan 2000 jaar terug zouden gaan in de tijd om het kerstverhaal opnieuw te beleven.” Door korte toneelopvoeringen afgewisseld met hymnen en begeleidende muziek werden de aanwezigen inderdaad weer meegevoerd.

In zijn slotwoord richtte de ceremoniemeester zich ook tot de parochies: “Het wordt tijd dat binnen elke kerk een jongerencomité wordt opgericht om activiteiten te organiseren.” Woorden die mij uit het hart gegrepen zijn en me weer energie gaven om werk te maken van het organiseren van een jongerenbeweging in onze eigen kerk. Mijn dank gaat uit naar het SOJP, en tegen alle jongeren wil ik zeggen: put hoop uit het kerstverhaal en laat je door niets ontmoedigen. De wortel is nog inderdaad sterk en de boom is nog zeker niet omgehakt, maar we moeten er wel zorg voor dragen en als we dat met z’n allen doen zal deze vrucht dragen, dat heeft ze in alle bange dagen van de kerk gedaan en dat zal ze blijven doen.

Leestip: C. Chaillot, The Syrian Orthodox Church of Antioch, a brief introduction, Geneva 1998

De slothymne: Yonesko shafiro (‘de mooie zuigeling’)

De wijkbudgetten lijken wel een beetje op de Buurt in Actie potjes maar de grootste verschillen zijn dat het nu om meer geld gaat, het voor alle wijken en dorpen beschikbaar is en structureel voor meerdere jaren budgetten aangemerkt zijn. Inwoners krijgen nu echt wat te zeggen over een deel van het geld dat beschikbaar is. Dit brengt vrijheid, maar ook verantwoordelijkheid met zich mee. In verschillende stadsdelen staan de wijkbudgetten dan ook hoog op de agenda. Stadsdeelgewijs wordt er door stadsdeelmanagement met de wijk en dorpsraden gewerkt om de nieuwe vorm van werken in te voeren. Het is nieuw en er wordt wat gevraagd van de vrijwilligers die zich met het wel en wee van hun buurt bezig houden. Juist daarom vinden wij, en het college ook, dat 2012 vooral een proefjaar moet zijn. Men moet de ruimte en gelegenheid krijgen om te experimenteren met het verzamelen van ideeën en een manier vinden hoe draagvlak gezocht en gecreëerd kan worden.

Aan de andere kant vraagt het ook wat anders van ons raadsleden. Het CDA vindt dat we wijkraden de ruimte moeten geven om een draai te vinden. Het is nu echt niet meer aan de politiek om te bepalen wat er met het geld gebeurd. We hebben de kaders vast gesteld en moeten nu ook durven om wat afstand te nemen. We hebben in de stadsdeelcommissie vergaderingen ruimte om met wijken en buurten in gesprek te gaan als zij dat op prijs stellen. En natuurlijk moeten we klaar staan als raden of commissies in de knel komen. Ik heb er wel vertrouwen in en ben benieuwd met welke initiatieven verschillende wijken gaan komen.

Na €50.000 voor de millitary beschikbaar gesteld te hebben dacht ik dat deze motie het ook zou halen. De realiteit is anders. Met name de opstelling van de VVD en GroenLinks verbaasde mij. Waar de liberale partij bij monde van de woordvoerder in Zuid zich zeer ontevreden uitte over het niet doorgaan van de JOP en meerdere malen aangaf dat ook voor de gewone jeugd (lees: niet probleem jeugd) meer gedaan moet worden in de Zuidwijken, gaf de VVD een ander signaal af door tegen de motie te stemmen. GroenLinks stelde dat eerst maar een bredere visie over de Zuidwijken ontwikkeld moet worden en dat naar meerdere opties gekeken moet worden. Ook deze partij heeft een woordvoerder in Zuid die zou moeten weten dat jeugdwerkers en jeugdagenten hun handen vol hebben en dat jongeren echt behoefte hebben aan plekken om zich nuttig op te houden. Hoeveel visie is er nodig?

De wethouder stelde zich in positieve zin open voor het idee van een jeugdhonk in Zuid. Hopelijk kunnen we in de stadsdeelcommissie Zuid hier met zijn allen nogmaals naar kijken. Wel praten over de jeugd en roepen dat er meer moet gebeuren, maar niet naar partners in de wijk luisteren en niet handelen om tot oplossingen te komen. Dat is niet hoe het CDA in Enschede te werk gaat.

Deze bijdrage staat ook in de CDActief, de nieuwsbrief van het CDA Enschede. Ontvang je deze niet? stuur dan een mail naar cda@enschede.nl. Surf ook naar www.cda.nl/enschede voor meer nieuws en achtergronden van het CDA Enschede.

Beeld uit de wedstrijd SC Enschede - Willem II op 2 april 1965

Volgens de PvdA zijn er te veel voetbalclubs in Enschede en zijn de naamsverandering van Mediterraneo naar FC Suryoye – Mediterraneo en de oprichting van FC Aramea geen goede ontwikkelingen. Vorig jaar nog heeft er een discussie plaats gevonden over het aantal voetbalverenigingen in Enschede in de stedelijke commissie. De wethouder (ook PvdA’er) gaf aan dat Enschede ruim boven de KNVB norm scoort ( wat neer zou komen op 10 a 11 verenigingen) maar dat dit niet direct tot problemen hoeft te leiden. Voetbal is eenmaal een populaire sport in Enschede en omliggende dorpen. Het PvdA commissielid had hier, net als bijna alle anderen, niets tegen in te brengen. Opmerkelijk is het dan dat de PvdA uitspraken doet over het aantal verenigingen in Enschede op het moment dat twee verenigingen met een Syrisch- Aramese signatuur het daglicht zien. In Nederland is de vrijheid van vereniging verankerd in de grondwet. Een vereniging is een verzameling mensen die zich organiseren rondom bepaalde, gedeelde, normen en waarden. Zolang een vereniging niet in strijd met de wet handelt is zij behoorlijk vrij in laten en doen.

Ik weet niet meer hoeveel verder ik, mijn leeftijdsgenoten en zij die jonger zijn nog verder moeten integreren. Überhaupt vraag ik mij af of ik heb móeten integreren aangezien ik in Enschede geboren, opgegroeid, geschoold en maatschappelijk actief ben. Integreren doe je als je van buiten een groep komt en door bepaalde aanpassingen kunt samenwerken met leden uit die groep. Maar als je naar de groep Suryoye in Enschede kijkt dan lijken zij dit over het algemeen toch behoorlijk of zelfs heel goed te doen, dit is zelfs door bestuurders van deze stad meerdere malen geuit. Uiteraard zijn er wel eens problemen maar waar zijn deze niet. Zijn er geen problemen in wijken waar weinig niet Nederlanders wonen? Waarom zou een gemeenschap niet gewoon problemen kunnen hebben zonder deze gelijk op integratie te betrekken? Daarbij neem ik nog steeds aan dat actieve sportbeoefening altijd positief is en niet in een keer een probleem is als het label blijkbaar verkeerd valt.

Ik ben het eens met mensen die stellen dat het beter is voor taal en sociale ontwikkeling om in meer gemengde groepen te sporten en te participeren. Maar dit is lastig aangezien een bestaande club vaak ook een eigen cultuur (waarden en normen) kent en waarbij het niet altijd makkelijk is om je aan te passen. Een jongen uit Pathmos zal waarschijnlijk makkelijker zijn draai bij UDI dan bij bijvoorbeeld Sparta vinden. Aan de andere kant zijn ook positieve ontwikkelingen bij de FC Suryoye en FC Aramea te zien. In de logo’s en volledige clubnamen hebben zij ‘Enschede’ staan. Bij beide spelen meiden en dames in teamverband, dit is tot nog toe bij verschillende andere  clubs niet gelukt. Bij beide is de voertaal Nederlands omdat leden niet één enkele maar verschillende achtergronden hebben. Vrijwilligers die het Nederlands niet goed machtig zijn kunnen toch geactiveerd worden omdat de omgeving van de club hen wat meer bescherming geeft. Bovendien speel je toch al gauw 20 wedstrijden in het seizoen tegen andere clubs met elk een andere achtergrond en geschiedenis. Sport blijft verbroederen.

De reactie van de PvdA had ik niet verwacht. Als die uit de PVV hoek gekomen zou zijn had me dat veel minder bevreemd. Natuurlijk hebben beide clubs een verantwoordelijkheid op het gebied van het stimuleren van goed burgerschap van hun leden. Maar de clubs moeten wel die kans krijgen en niet gelijk met wantrouwen worden bejegend. Het lijkt er haast op dat als je niet etnisch Nederlands bent je de schijn al tegen je hebt. Ondanks dat je maar één nationaliteit hebt welke de Nederlandse is, het Nederlands als hoofdtaal spreekt en je gewoon naar school gaat of werkt. Wat is er dan op tegen dat je bij een club wil spelen waar je nog een stukje van je eigen cultuur en trots kunt delen en dat onderdeel laat zijn van je identiteit?

Om terug te komen op het artikel en de uitspraken van de heer Mirza. Hij stelt daarin “Assyriers denken niet over teruggaan naar hun vaderland […] Turkije is geen thuisland meer […] en in Syrie is geen democratie. Daarom is Nederland hun toekomst.” Met de uitspraak zelf is niet veel verkeerd lijkt het, maar hij strookt totaal niet met eerdere uitingen van de ADO en aan haar gelieerde organisaties. In November 2010 bieden meerdere Assyrische organisaties én de Syrisch Orthodoxe Kerk Nederland (namen van personen ontbreken, slechts de organisaties worden genoemd) een petitie aan meerdere Tweede Kamerleden aan waarin staat:

“De petitie […]roept de Irakese regering op haar politieke en juridische verantwoordelijkheid op zich te nemen. Dit houdt onder andere in:

• dat ze samen met de Assyrisch/Suryoyo/Chaldeeuwse gemeenschap, binnen de kader van de internationale en Irakese wetgeving, werkt aan de oprichting van een autonome regio in de Nineve-vlakte.” (bron: http://www.georgehanna.nl/?p=780)

Nu is de Nineve vlakte gesitueerd in Irak, maar dit wordt door de heer Mirza niet als thuisland genoemd. Of het moet zijn dat hij en de ADO de groepen uit Turkije en Syrie enerzijds en Irak anderzijds als twee aparte entiteiten zien of een draai van 180 graden is gemaakt en de Nineve-vlakte wordt opgegeven. De term Assyrisch/ Suryoyo/ Chaldeeuws welke ook door de TV zender SuroyoTV veel gebezigd wordt is een excuus geworden om alles wat met Assyrisch – nationalistische politiek te maken heeft te mengen met religieuze zaken en de Syrisch Orthodoxe kerk in het bijzonder. Logisch ook dat de heer Mirza de taal in het artikel ‘Suryoye’ noemt en niet Aramees. Ik zie graag organisaties die zich inzetten voor integratie en samenhang in de Nederlandse maatschappij, maar hier zit nog veel meer achter wat door Tubantia helaas gemist is.

De ADO doet lijken alsof zij 20.000 leden van de Syrisch Orthodoxe gemeenschap in Nederland vertegenwoordigd. Het zou mij bevreemden als zelfs 1% van deze mensen lid is en de organisatie ondersteunt. Maar door de kerk te gebruiken hebben zij een veel groter platform en ontlenen zij wel legitimiteit. De St Kuriakos Kerk speelt in het bijzonder een zeer dubieuze rol omdat deze onder geen enkel beding activiteiten van Platform Aram steunde onder het mom van onpartijdigheid maar wel telkens Assyrische organisaties de gelegenheid geeft om er te spreken. Kijk anders zelf ook eens naar het veelvoud aan organisaties die vaak op dezelfde adressen geregistreerd staan die zijn opgericht en dienen als medeondertekenaars van meerdere petities aan de politiek, overheid en media. Hoe groot zal de ‘Nineve vereniging Vriezenveen’ zijn als deze in Enschede gehuisvest is?

Zowel ADO als de kerk moeten nu eens open kaart spelen. Waar staan zij werkelijk voor en welke richting gaan zij op?

Onder begeleiding van een kunstenaar en Alifa jongerenwerk heeft een grote groep samengewerkt aan het ontwerp en het indienen van een aanvraag. Ze willen een convenant met de buurt afsluiten waarin spel en gedragsregels staan. Er is o.a. afgesproken dat de JOP weggehaald zal worden als de regels niet nageleefd worden. Ook is er overleg gevoerd met de wijkraad .Dit is al een groot winstpunt. Jongeren zetten zich in om zichzelf en de buurt te verbeteren en de JOP speelt daarbij een grote rol. Ook stadsdeelmanagement en politiek staan hier positief tegenover bleek tijdens de bespreking in de stadsdeelcommissie. Dit neemt niet weg dat de bezwaren van omwonenden niet serieus moeten worden genomen. Op mijn suggestie om gezamenlijk aan de beheersbaarheid van de JOP te werken reageerde de wethouder positief. Er zullen de komende maanden nog gesprekken met alle betrokkenen plaats vinden.

Wat mij opviel tijdens de bespreking was de felle houding van enkele wijkbewoners jegens de aanwezige groep jongeren en de cynische reacties die dat weer uitlokte. De partijen leken lijnrecht tegenover elkaar te staan. Er is veel overlast geweest en er wordt wel eens rommel gemaakt of rottigheid uitgehaald in de wijk. Maar de omvang en ernst daarvan zijn de laatste jaren al stukken minder geworden. Ik verwacht niet dat de storm overgewaaid is, maar het feit dat omwonenden en de groep jongeren van de Helmer elkaar nu in een ruimte troffen, hun frustraties uitspraken en naderhand in gesprek gingen met elkaar is een lichtpunt. ‘Kennen en gekend worden’, zei een van de jongerenwerkers. Hopelijk zullen ze elkaar de komende tijd meer opzoeken om te werken aan oplossingen en kan de rol van de gemeente bescheiden blijven. De JOP zoals die nu ontwikkeld is verdient de kans om top te worden.

Zie ook: http://www.tctubantia.nl/regio/enschede-haaksbergen/8873703/Hangplek-jongeren-Helmerhoek-komt-er-hoe-dan-ook.ece